Maliit pa ako ay tinuruan  na ako ng aking mga magulang na bigyan ng pansin ang maliliit na  bagay: gawin ng maayos ang bawat trabaho, ayusin ang tiklop ng kumot, walisin ang mga sulok,  isampay ng maayos ang towel, itulak na pabalik ang silya sa mesa, tumupad sa pangako, atbp.  Itinuro din nila na huwag tanggapin ang isang imbitasyon kung hindi naman ako makakadalo o mangakong tutulong sa DVBS ngunit mag-iiba naman ng  isip sa bandang huli.

Sa boarding school na aking pinasukan, ganito rin ang itinuro sa amin. Sa pasilyo ay may tinatawag na “character hall”. Ito ay dahil sa mula sa kanyang upuan sa lobby, ay  tatawagin…

May mga tao, kapag nakaranas na ng maayos na buhay ay hindi na nagsisikap  na umangat pa ang kalagayan. Ang mga taong nasa kapatagan na nakasumpong ng hamog at bunga ng lupa, ay hindi na naghahangad pa na umahon sa burol at kabundukan. Masasabi nating ito ay mas totoo sa buhay na ispiritwal.

Hindi lahat ng  Kristiano ay ibinubuhos ang lahat ng makakaya sa kanyang ispiritwal na buhay. Marami ang nagiging kontento na sa kanyang ispiritwal na kalagayan. Maaring regular ang kanyang pagdalo sa mga panambahan at gawaing ispiritwal.  Subalit may paglago pang maaaring asahan. Ang tuktok ng bundok ng Mt. Tabor ay naghihintay na akyatin, subalit tila marami ang kontento…

1. If I were a young mother again, I will enjoy each day of motherhood because now I know that time is short and babies grow so fast.

2. If I were a young mother again, I will be thankful to the Lord for making me an  instrument  of shaping the character of a human being. The way I take care of my children has great impact in their  lives later on.

3. If I were a young mother again, I will not be too concern about the cleanliness of the house, more than the quality time I spend  with my children. The house will remain a house, but making happy memories…

Ang tao ay laging tumitingin sa magandang hinaharap. Sino sa atin ang nag-iisip na siya ay mamamatay na bukas?  Sa isip ng tao ay naroon ang hindi mabilang na araw na naghihintay sa kanya. Ngunit ang pag-asang ito ay  mabuti hanggang sa huling araw ng buhay.  Sa oras ng kamatayan ang tao ay masisindak  dahil wala palang pag-asang naghihintay  kundi ang apoy ng  impiyerno. Ang  pagkakaroon ng maling pag-asa ang pumipigil sa maraming tao na huwag hanapin ang Dios.  Kaya’t sila ay sumasandal sa isang maling  siguridad.

Maraming  mga Kristiano ay biktima rin ng maling pag-asa at iniisip na mahaba pa ang mga araw na darating.  Marami ang nagiging kontento at…

Ang tao ay  lubhang naging kaparte na ng mundo. Iniisip ng tao na mas mabuti kung laging abala dahil dito ay may pakinabang. Kahit ang mga Kristiano, ay nagkakaroon din ng ganitong kaisipan na dapat tayo ay laging abala sa iba’t-ibang gawain na may makikitang bunga. Kaya’t ang pamamahinga at pagbubulay-bulay sa ilalim ng puno ay tinitingnan na pag-aaksaya lamang ng oras.

Ang tao ay naging masyadong praktikal. Mas binibigyan ng malaking pansin ang  panglabas, at isinasantabi ang pangloob na kalagayan na siya namang mas mahalaga.

Hindi masosobrahan ang oras na ibigay natin upang ibukas  ang ating isip sa tinig ng Dios at  mga kaisipan na makalangit. Mas mabuti kung maglaan  ng…

Malapit na ang Pasko.  Siksikan sa mga Malls at pamilihan. Excited ang mga bata sa kanilang bagong damit. Kahit mahirap kumita ng pera, pipilitin ni Nanay na kahit papaano ay may bagong damit si Junior o Nene.  Maringal at maliwanag ang paligid dahil sa samot-saring palamuti. Kahit ang isang buong gusali ay naliligiran  ng Christmas lights. Pagandahan at pataasan ang Christmas tree. Lumalabas ang pagiging malikhain ng mga Pilipino sa mga bagong estilo kung papaano  ipapahayag ang diwa ng Pasko.

Kabi-kabila ang Christmas party. Kainan,, kasiyahan sa lahat ng dako. Mabenta ang mga gift wrappers at ang mga gift shops ay puno ng last minute shopping para sa exchange gifts at…

Ang pagtingin natin sa mabibigat na pagsubok ay mag-iiba kung isipin natin na inilagay tayo dito ng Dios at mayroon Siyang  magandang dahilan na Siya lamang ang nakaka-alam.  Dumating si Russel at Darlene Deibler  sa New Guinea noong kanilang 1st wedding anniversary upang maglinggkod bilang misyonaryo. Nang sakupin ng Japan ang East Indies, si Russell ay itinuring na kaaway ng lipunan at pinahirapan  sa isang concentration camp, kung saan siya ay namatay. Si Darlene ay  ikinulong at  naghihintay na ipapatay rin.

Sa kulungan ay naalala ni Darlene ang isang  awit sa Sunday School: “Huwag kang matakot, maliit na tupa,  Ang Dios ay pumapasok sa lahat ng silid. Hindi nagpapabaya, hindi umaalis….